KUR’AN’DA HZ. MUHAMMED

Peygamberimiz Hz. Muhammed, insanlara ilk kurulan ev olan ve alemlere hidayet, uğur ve bereket kaynağı olarak kurulmuş (Ali İmran 96) Mekke’de doğmuş, ve bu güvenilir şehirde (İbrahim 35) büyümüştür.

Mekke, ziraat yapılmayan bir yerdi, (İbrahim 37) fakat Asya, Avrup ve Afrika kervanlarının uğrak yeriydi. Geçim ticaretle temin edilirdi. Dünya coğrafyasına göre yakınlarda güçlü medeniyetler yoktu, burada yaşayanlar savaşa katılmazlardı. Ancak kabileler arası küçük çaplı olaylar yaşanırdı.

Peygamberimizin doğup büyüdüğü bu şehir ve çevresinde yaşayanlar kitapsız ve tam bir sapıklık (Cuma 2) içindeydiler. Allah’ı inkar (Ra’d 30) ediyorlardı. Ve bu şehre Peygamberimizden önce bir uyarıcı ( Sebe 44) gelmemişti. Ve onlar, puta tapıyorlardı.

Onlar Allah’ı bırakarak kendilerine fayda ve zarar veremeyen putlara taparlar.Yunus 18Cinleri (Enam 100) ve putları Allah’a eş koşuyorlar, (Rum 32), putları Allah’a yaklaşma vesilesi (Zümer 3) yapıyorlar, Allah, putlarla bize şefaat edecek diyorlar (Zuhruf 87), kimileri de iki ilah var (Nahl 51) diyorlardı.

Bu inanışların hepsinde Allah’ı tanımama ve tek gerçek olan Allah’ı bilmeme, yani küfür vardı ve en büyük zalimlik de buydu. Oysa Şirk en büyük zulümdü. (Lokman 13)

O günün Mekke’sinde yaşayan insanlar acımasız insanlardı. Kendi kız çocuklarını öldürüyorlardı, enam 137 her biri ayrı bir katildiler.

Kavga etmeyi çok seviyorlardı. Zuhruf 59

Ahlaksız insanlardı. Hayasızlığı yaparlar, soranlara babalarının da böyle yaptıklarını söylerler, bu hayasızlığı (haşa) Allah’ın emrettiğini, (Araf 28)söyler, babalarına ve Allah’a iftira atmaktan çekinmezlerdi.

Gurur ve kibir içindeydiler, İmanlı olmak işlerine gelmiyor, çıkarlarına engel oluyor, bile bile ve sadece gururları yüzünden iman edilmesi gereken şeyleri inkar (Araf 76 )ediyorlardı.

Kuran’da Peygamberimizin doğup büyüdüğü ve Medine’ye göç edinceye kadar yaşadığı Mekke işte böyle anlatılıyordu. Ve bu insanlar kelimenin tam manası ile azmışlardı. Şehirde, huzur güven kalmamış, putatapıcılık almış başını gitmiş, insanlar birbirlerine karşı acımasız bir hayatın içinde yaşıyorlardı. Kaba kuvveti olan kazanıyor, zayıf olanlar, kızlar ve kadınlar kaybediyordu.

Buna biri dur denmeliydi. Ve Allah son Peygamberini işte bu şehre gönderdi ve Son kitap da bu şehirde yaşayan ve içlerinde büyüyen bu son Peygambere indirildi.

Allah diyor ki, O, yani Hazreti Muhammed:

Ben, ancak sizin gibi bir insanım. Kehf 110

Ben de sizin gibi bir insanım. Fussilet 6

Nasıl bir insan O:

Doğru yol üzerinde Yasin 4,

Bütün insanlara müjdeci ve uyarıcı Sebe 28

Allah tarafından gönderilmiş Araf 158 bir paygamberdir. Ali İmran 144

Ramazan ayı içinde, kadir gecesinde oku (Alak 1) emri ile Allah tarafından Peygamber olarak görevlendirilmiştir.

İnsanlara tebliğ edeceği Kuran’ı ilan edeceği zamana kadar Allah tarafından eğitime tabi tutulmuştur.

Oku, Yaratan Rabbi’nin adına

O, insanı alaktan yarattı.

Oku, Rabbin en büyük kerem sahibidir.

O Rab ki, kalemle öğretti.

İnsana bilmediğini öğretti. Alak 1-5

Bu ayetler, ilk inen ayetlerdir ve eğitimle ilgilidir. Peygamberimiz, artık peygamberdir ve insanlara neyi tebliğ edeceğini bilecek, sonra da Kuran tebliğ edilmeye başlanacaktır.

Allah, Elçi’sine ne yapması gerektiğini tek tek saymaktadır:

Geceleyin kalk, kısa bir sure hariç,

Gecenin yarısını ayakta ol yahut bundan biraz eksilt.

Yahut buna biraz ekle! Ve Kuran’ı ağır ağır, düşüne düşüne oku!

Doğrusu, Biz senin üzerine ağır bir söz bırakacağız.

Şu bir gerçek ki, yeni bir işe koyulmak üzere geceleyin kalkan, yer tutma bakımından daha güçlü, söz bakımından daha etkilidir.

Kuşkusuz gündüz boyu senin için yoğun işler vardır.

Rabbi’nin adını an ve O’na yönel. (Muzemmil 2-8)

Allah, Peygamberimizi eğitiminde dini ilan etmeye yeterli hale getirince emrini veriyor:

Ey dış giysisine bürünen,

Kalk! Hemen uyar!

Ve hemen Rabbi’nin en büyük olduğunu ilan et!

Ve hemen giysilerini temizle!

Ve hemen pisliği uzaklaştır!

Ve çok bularak başa kalkma yaptığın iyiliği!

Ve yalnız Rabbin için sabret! (Müddesir 1-7

Bu ayetlerle, dinin artık insanlara ilan edilmesi emrini veriyor Allah. Ve toplum karşısına çıkan insanların nasıl giyinmesi gerektiğini, çevreye önem verilmesini, iyiliğin Allah için yapılması gerektiği de altı çizilerek vurgulanıyor.

Rahatlıkla ayetlere bakılarak denebilir ki, öğretmenlerin nasıl olması gerektiği bilgisi de insanlığa verilmiş oluyor.

Kalk! Hemen uyar! Ve Rabbinin en büyük olduğunu ilan et! Emri üzerine Safa Tepesine çıkmış ve “Ey Abdulmuttalip oğulları, Ey Fihr oğulları, Ey Lüeyy Oğulları, şu dağın arkasında size saldırmak isteyen bir suvari birliği var desem bana inanır mısınız?” dedikten sonra, onların “Evet.” Demesi üzerine Peygamberimiz ordakilere Fatiha suresini okumuştur.

Ey insanlar!

Rahman ve Rahim Allah’ın adına, okuyorum.

Hamd/övgü, alemlerin Rabbi, Rahman, Rahim, din gününün sahibi Allah’adır.

Yalnız sana ibadet eder, yalnız senden yardım dileriz.

Bizi, üzerine gazap dökülmüşlerin ve şaşkınlığa saplanmışların yolunun dışındaki, kendilerine nimet verdiklerinin yolu olan doğru yolu göster! (Fatiha suresi)

Ve böylece açık ve alenen son din olan İslam Dini insanlığa tebliğ edilmeye başlanmıştır.

Peygamberimiz Hz. Muhammet davasından vazgeçsin diye Mekke’nin ileri gelen müşrikleri her türlü baskı yapmaya başladılar.

Amcası Ebu Talib’e gittiler. Davasından vazgeçmesini istediler. Bunu Peygamberimiz Hz. Muhammed’e iletti ve O’ndan şu cevabı aldı:

“Amca, Allah’a yemin ederim ki, bu adamlar, bir elime güneşi, bir elime de ayı koysalar, ben yine de davetten vazgeçmem!”

Baskının fayda görmeyeceğini anlayan müşrikler, sonra Peygamberimiz Hz. Muhammed’e:

Mekke’nin başkanlığını,

O günün şartlarında geçerli çok miktarda mal,

Ve Mekke’nin en güzel kadınlarını ve kızlarını, teklif ettiler.

Peygamberimiz Hz.Muhammet bunların hepsini bir çırpıda ve düşünmeden reddetti.

Makam, para ve kadın…

Günümüzde de insanları satın alıp her istediklerini yaptıracak bu güçler sınırsızca kullanılmaktadır. Peygamberimiz Hz. Muhammed’e ve O’nun getirdiğine inanan her kimse bunları düşünmeden reddetmelidir. Peygamberimizin, sarığına, sakalına, cübbesine sahip çıkanlar, kendilerine bir işin olması için teklif edilen makamı, malı ve kadını kabul ettikleri takdirde, O’nun yolundan gittiğini sananlar büyük bir aldanış içindedirler. O’nun düşünmeden reddettiği makamı, parayı ve kadını reddedebiliyor musun, işte O’nun yolu budur, bu da Kuran yoludur.

Müşrikler, bari putları kötüleme dediler, Peygamberim’iz reddetti.

Bu defa bizim putlarımıza kulluk et, biz de senin Allah’ına inanalım dediler. Peygamberimiz bunu da reddetti ve ayet geldi.

“sizin dininiz size, benim dinim bana.” Kafirin suresi ayet 6

Bu son Peygamber Hz. Muhammad’e insanlığa tebliğ edilmesi ve yol gösterilmesi için Allah: Sana Arapça bir Kuran vahyettik. (Şura 7), dedi.

Biz O’nu anlayasınız diye Arapça bir Kuran yaptık. Zuhruf 3

Kuran’ı sana indiren şüphe yok ki, Biziz. İnsan 23

Allah, geleceği ve geçmişi bildiği için, ilerde kötü niyetli insanların bu dine zarar vereceklerini de hiç şüphesiz biliyordu. Bu nedenle bu son kitabını koruyacaktı.

Doğrusu Kitabı Biz indirdik, O’nun koruyucusu da Biz’iz. Hicr 9

Kuran, kendisini çok detaylı bir şekilde anlatır. (Bkz. Kuran’da Kuran)

Kuran, ramazan ayında (Bakara 185), kadir gecesinde (Kadir 1), insanlara ağır ağır okunsun diye ayet ayet ,bölüm bölüm (İsra 106) içinde çelişki, eğrilik, tutarsızlık olmayarak (zümer 28), yüce ve hikmet dolu (Zuhruf 4), doğru yol rehberi ( Lokman 2) ayetleri düşünülüp (Enam 92), anlaşılması için (Nisa 82)açık bir ışık (Neml 2)kolaylaştırılmış, (Kamer 22), bütün alemlere (Yusuf 104),Kesin hükümlü (Tarık 13), sözün en güzeli (Zümer 23) bütün yaratılanlar bir araya gelseler bir benzerini asla meydana getiremeyecekleri (İsra 88), her şeyi açıklamış (Zümer 27), kendisine uyulması için ( Araf 3) indirilmiş şüphe edilmez (Bakara 2) bir kitaptır.

Herkes ona yapışmalı, kopmamalı, sarılmalıydı, birlik ve bütünlük içinde olmamız buna bağlıydı ve ayrılmamalıydı. (Ali İmran 103)

Allah’tan Elçi’sine indirilen ayetler Kuran adındaki kitapta toplanıyor ve yeni bir dinin hükümlerini kıyamet kopana kadar insanlığa gönderiliyordu. Bu dinin bir adı olmalıydı. Bu dine adını yine Kuran koyuyordu.

Allah katında din İslam’dır. Ali İmran 19

Din tamamlanmış ve Allah bize din olarak İslam’ı seçmişti. Maide 3

İnsanlığa son Peygamber gönderilmiş, bu son Peygambere de son kitap indirilmişti.

Yapılacak şey bundan sonra bunu insanlığa bildirmek, ve Kuran sınırları içinde inanmayanlarla mücadele başlayacaktı.

Bu mücadelede :

Yanlışın, çirkinin, kötünün ve gerçek olmayan şeylerin insanların beyninden yok edilip tek gerçek ve hakkın, Yani Allah’ın, tapılacak tek varlık olduğu anlatılacaktı. Çünkü O’ndan başka ilah yoktu. Hud 84

İnsanlar puta tapıyorlar veya Allah’a ortak koşuyorlardı, bundan vazgeçmeleri için gereken yapılacaktı. Hiç şüphe yok ki, Allah, kendisine ortak koşulmasını affetmez. Nisa 47

Güzel düşünüp güzel davranışlarda bulunan insanların yetişmeleri için çaba harcanacağı, ölümden sonra ahiret hayatının varlığı, bu dünyada iyi ve kötü her şeyin orda karşılık bulacağına inandırılması süratle hayata geçirilecekti. Bu gün de olduğu gibi o günlerde de toprak olduğumuz zaman yeniden mi diriltileceğiz? İsra 49 diye soran insanlar vardı.

Ama bunları hayata geçirmek, insanlara anlatmak kolay değildi. Bu mücadele o günlerde başlamış, halen de devam etmektedir. O günün insanlarından beter insanlar yaşamaktadır ne yazık ki günümüzde ve yarın da yaşayacaktır.

Ama o, Allah’ın peygamberiydi, bu çürümüş topluma gönderilmişti, gönderilen her peygamber gibi O’nun da işi zordu. Karşısında acımasız ve zengin insanlar topluluğu vardı.

Bu mücadele, baskı, korkutma, kaba kuvvet ve sindirme ile değil, gönüllerin kazanılması ile kazanılacaktı.

Kendisini Peygamber olarak gönderen Allah, nasıl hareket edeceğini, ne yapması gerektiğini, olayların akışına göre Peygamberine bildiriyordu. Diyordu ki: Onlara öğüt ver, onların içlerine işleyecek etkili ve güzel söz söyle. Nisa 63

Demek ki, birinci mücadele yöntemi öğüt vermekti. Öğüt ver, çünkü sen ancak öğüt verensin, “onların üzerine zorlayıcı değilsin.” Gaşiye 21-22

Peygamberimiz Allah’tan aldığı Kuran ayetlerini insanlara tebliğ etmekle görevliydi. Her ayet insanları doğru yolu gösteren bir öğüttü tabii ki. Zorlamadan, güzel sözlerle, etkileyici bir şekilde insanlara Kuran’ı tebliğ edecekti. O da öyle yaptı.

Mücadele böyle başlamıştı. Ama bu mücadele yöntemi doğrudan akıllara ve gönüllere karşı yapılıyordu. Çıkarları zedelenenler, saltanatları elinden gidecek olanlar, dünyayı bu dünya, öldükten sonra dirilme yok diyenler, Allah yerine yaptıkları puta tapanlar derhal vakit geçirmeden karşı çıktılar. Ne yazık ki, başlarını da amcası Ebu Leheb çekiyordu.

Peygamberimize sıkıntı vermeye, O’nu yıldırmaya başladılar. Allah diyordu ki, “Onların dediklerine sabret.” Müzemmil 10

Peygamberimiz her türlü sıkıntıya katlanıyor, sabır ediyor, O, Allah’tan aldıklarını yakın çevresinden başlayarak insanlara tebliğ etmeye cesaretle ve yılmadan devam ediyordu.

Geçen zaman içinde, inananların sayısı artmaya başlamıştı. Bu müşriklerin daha da korkmasına, teleşlanmasına neden olmuştu.

İnsanlara çağrısı “Bütün varlığınla Allah’a yönel.”( Müzemmil 8) şeklindeydi.

İslam dini, fakirler arasında yayılmaya başlayınca zengin müşrikler, bizimle fakirleri bir tutma diye haber gönderdiklerinde Allah da Peygamberimize nasıl davranacağını gösteriyordu. “Sabah-akşam Rabbinin rızasını dileyerek O’na yalvaranları kovma.” Enam 52

Peygamberimize sürekli olarak sabırlı olması, güzel söz söylemesi, hiç kimseyi dine girmek için zor kullanmaması, kötülüklere iyilikle cevap vermesi tavsiye edilmiştir. Ayetler öyle güzel anlatımlar içinde indirilmektedir ki, duyanların etkilenmemesi imkansızdır. Allah diyor ki:

İyilikle kötülük bir değildir. Sen kötülüğü en güzel bir şekilde sav. O zaman seninle arasında düşmanlık bulunan kişinin yakın bir dost gibi olduğunu görürsün. Bu ancak sabredenlere verilen bir karşılıktır. Nahl 125

Bu ayet hükmünü hayatına uygulayan bir insanın mutsuz olmasına imkan var mı? Barışın ve dostluğun temeli Allah’ın kanunları ile ne güzel atılmıştır. Eğitimcilerin bu ayetten ne kadar çok yararlanacakları yanlar vardır. Bu ayet bile toplumsal barışı sağlamaya yeterlidir.

Peygamberimiz, mücadelesini, iyi, güzel ve doğru olan her şeyle yapmıştır. O’nun amacı asla gönül yıkmak ve zorlamak olmamıştır. İnsanlara sevgi ile yaklaşmasını bilmiş, en kötü günlerinde yanlarında olmuştur. İnsanlara güven vermiştir. Asla yalan söylememiştir. Yapamayacağı hiçbir şeyi de söylememiştir. Allah’ın da yardımı ve desteği ile inananların sayısı arttıkça, imansızların da saldırıları o derecede artmıştır.

Her etki bir tepki getirir. Kula kul olan bir sistemde yaşayan Mekke’liler, Allah’a kul olmayı kabul edememişler, çıkarları yok olan, güçleri ve otoriteleri zayıflayan müşrükler, karşı saldırı için ellerinden geleni yapmaya başlamışlardır.

Önce alay etmişler Peygamberimizle. İlgilenmez görünmüşler. Ayet hemen uyarmış, bilgi vermiştir. “inkarcılar seni gördükleri zaman, şüphesiz seni alaya almaktan başka bir şey yapmazlar.” (Enbiya 36) Yine Enbiya suresinin 41. Ayetinde, alaya alanların mahvedilecekleri, Furkan 42. ayette de onların azab görüleceği bildirilmiştir.

Kuran ayetleri ile bildirilen bu emirler, uyarılar o günün insanınadır, ama günümüz insanınadır da. O insanlar ölmüşlerdir, müşrikler yoktur, ama günümüzde de müşrikler, inkarcılar, öldükten sonra dirilmeyeceklerine inanan insanlar vardır. Bu uyarılar aynı zamanda bugünün insanları içindir de.

Peygamberimiz artık yoktur. Ama dini öğreten, hayatı öğreten, insanları eğitmekle görevli insanlar, analar babalar var. Peygamberimize verilen mücadele güçleri bu insanlara da verilmiştir. Bu günün insanlarına sizler de Peygamberin yaptığı yapın, zafere ulaşacaksınız demektir bu.

Zorluklar devam etmektedir. Başar ı kolay yakalanmamaktadır. Alay ettiler peygamberimizle, ama bununla da kalmadılar. Başladılar hakaretler etmeye:

Peygamber değilsin (Rad 43), vahyedileni “O’na bir insan öğretiyor.” (Secde 3), uğursuzluk kaynağı (Nisa 78), Büyülenmiş (İsra 47) inanmadıkları Allah için “ Allah’a iftira ediyor” (Şuara 24), Deli (Hicr 6-7) şair (Tur 30), kahin (Tur 29),sihirbaz (Sad 5) dediler.

Ama onu davasından bir adım geri götüremediler, aksine O sabırla bunlara direndi, Allah’tan aldığını tebliğe korkmadan, yılmadan devam etti. Bu hakaret ve yalanların her birine ayrı ayrı cevaplar verdi. Allah şöyle diyordu Peygamberine ve destek veriyordu:

Sizin arkadaşınız (Muhammed) yanılmadı, sapmadı, aldanmadı, o kendiliğinden söz söylemez. (Necm 2-4) Arkadaşınızda delilikten eser yoktur. O, Ancak şiddetli bir azabın önünde sizi uyaran bir peygamberdir. Sebe 46

Herkesin işi kendine aitti, herkesin günahı kendineydi. Kimse kimsenin günahını yüklenmezdi, herkes kendi yoluna gidecekti. Enam 164

Peygamberimiz, aldığı büyük görevi en güzel bir şekilde tamamlamak için ne gerekiyorsa yapıyordu, müşrikler de geri durmuyorlar, yılmıyorlardı. Ama geçen zaman iman edenlerin sayılarının artması ile müşriklerin istemediği bir noktaya doğru kaymaya başlayınca, hakaretlerden, ve yalan şeyleri uydurup insanları Peygamberimizden uzaklaştıramayacaklarını anlayınca artık söyleyecek sözleri bitmiş, eylem zamanı gelmişti.

İşte bu noktan sonra inananlara işkence devri başlıyordu.

İşkenceye önce Müslüman olmuş fakirlerden başlandı. Bazıları kırbaçlanıyor, gögüslerine kadar kumlara gömülüyorlar, kızgın güneşin altında aç susuz bırakılıyorlar, develerin kuyruklarına bağlanıp sürükleniyorlar, ateşle dağlıyorlardı. Ama, Müslüman olanlardan hiç biri inancından dönmüyordu.

Bu işkencelerden peygamberimiz de nasibi alıyordu, nereye gidiyorsa takip ediliyor, geçeceği yollara ayağına batsın, rahat yürüyemesin diye dikenler atıyorlardı. Bunu da bizzat amcası Ebu Lehep ile karısı yapıyor, yaptırıyorlardı.

Müşrikler bu yolla bir yere varamayacaklarını anladılar. Çünkü, bu sindirmek, bu göz korkutma inananların geri dönmesini sağlayamadığı gibi, inanan sayılarının artışını da önleyemedi.

Allah bu işkenceyi yapanlara karşı Peygamberine ve inananlara şöyle güç veriyordu.

Allah’ın peygamberini incitenlere can yakıcı bir azap vardı. Alak 15 ve sonrası

Her şeye rağmen Rabbimiz Allah’tır diyenin sayısı artınca, işkence devri sona eriyor ve bu kere de inanları aç bırakma, mallarını ellerinden alma, ticarete çıkarmama ve ticaret yapmama gibi baskılara başlıyorlardı.

Bu kararlarını yazarak Kabe’nin duvarına astılar. Açlık iniltileri Mekke sokaklarında yankılanıyordu. Müslümanlar ağaç yaprakları yiyorlardı. Bu acı dolu hayat üç yıl sürdü, müşrikler her şeye rağmen inananların sayılarının artmasına engel olamadılar.

İnananlar acı çekerken, Peygamberimiz de acı çekiyordu. Ama her şeyi gören ve bilen Allah vardı. Ve Allah, sabırlı olmalarını söylüyordu.

Mekke’nin ileri gelenleri, bir yandan işkencelerine devam ederken, öte yandan da her fırsatta kendilerine tebliğ edilen Allah ayetlerini kabul etmiyorlar, bize azap da dokunacak değildir, (Sebe 34-35) diyorlardı. Çünkü onların malları, mülkleri, şanları, şöhretleri vardı, geleceklerini güvenli görüyorlardı ve çocukları ile övünüyorlardı. Bunlar, ortalığı fesada vermek, fitne üretmek ve bozgunculuk yapmak için bin bir dümen (Enam 123) çeviriyorlardı.

İnanmayan Mekkeli müşrikler ahlaken düşük karakterli insanlardı, Kuran ise ahlaksızlığın her türlüsünü reddediyordu, bu da onların işlerine gelmiyordu.

Onlar üstünlüğü mal-mülk, para ve servet ve evlat çokluğunda bulurken, Kuran üstünlüğün takvada olduğunu söylüyordu, bu da kabul edecekleri bir şey değildi.

Peygamberin getirdiklerini reddetmeleri, Peygambere büyük acılar, sıkıntılar, üzüntüler veriyordu. Asıl acıyı kendisi çekiyordu. Ama bunlara katlanmalıydı, çünkü Allah nurunu tamamlayacaktı, müşrikler istemese bile dinini üstün kılacaktı.

Allah, her şeyi biliyordu ve Peygamberine moral veriyor ve diyordu ki:

Onlara üzülme, düzenlerine karşı sıkılma. Neml 70

Bunların sözü seni üzmesin. Yasin 76

Sabret, Allah’ın verdiği söz şüphesiz gerçektir. Mümin 55

Acele etme, sabırla bekle. Kalem 48

Müslümanların sayıları arttıkça zulümden kaçmak için güvenli yerlere gitmeye, Mekke dışına çıkmaya başlayanların sayıları da giderek artıyordu. Mekke, onlar için çekilmez bir yer haline gelmişti ve Medine’ye güç başlamıştı. Medine’liler, Müslümanları hoşgörü ile karşılamışlardı. Bu nedenle bu güvenli limana Mekke’den gizli yollardan Müslümanlar gidiyor ve orda sayıları artıyordu. Bu yıllar sürdü. Ama her acıya katlanan Peygamberimiz ve Ebu Bekir, Ali Mekke’den ayrılmayanlar arasındaydı.

Bu sırada müşrikler boş durmuyorlar, her türlü baskı, işkence, öldürme, aç bırakma fayda vermemişti. Giderek her aileden bir kişi Müslüman olmaya başlamıştı. Sayılarının artması müşrikleri korkutuyordu, yönetimi ele alabilirlerdi birkaç yıl içinde. Yapacakları tek çare vardı, o da Allah’ın Elçi’sini suikastla öldürmekti.

Bunun için toplanıp plan yaptılar. Her aileden bir kişi seçilecek ve hepsi birden evine saldıracaklar ve Peygamberimizi öldüreceklerdi. Çünkü, o zaman kan davası olmayacaktı. Peygamberimiz de kim vurduya gidecekti.

Kararı aldılar, uygulama için adamları topladılar, ve bir gece ansızın bir baskınla bu işi kökünden çözeceklerdi. Ne de olsa Peygamberin bu işten haberi yoktu.

Fakat unuttukları bir şey vardı. Her şeyi gören ve bilen Allah, bu durumu Peygamberimize bildirdi ve Mekke’den Medine’ye de hicret emri böylece gelmiş oldu.

İnkar edenler, seni bağlayıp bir yere kapamak veya öldürmek, ya da sürmek için. plan yapıyorlardı, Allah da planlarını bozuyordu. Allah plan yapanların en iyisidir. Enfal 30

Allah’ın bildirmesi ile kendi yerine Hz. Ali’yi yatağına yatırarak suikastcıların arasından sıyrılıp giden Peygamberimiz, Ebu Bekir ile birlikte Mekke’den ayrılıp Medine’ye gitti. Peygamberimizin Mekke’den ayrıldığını öğrenen müşrikler yolları kestiler, adamlar gönderdiler yakalamaları için ama başaramadılar.

Artık Medine’ye varılmış, yeni bir mücadele başlamıştı.

Bu olaya Hicret denir.

Medine’ye yerleşen Müslümanlar için Allah : Onlar, haksız yere ve “Rabbimiz Allah’tır.” Dediler diye yurtlarından çıkarılmışlardır. Hac 40 Bunlar, Allah’ın dinine ve Peygamberine yardım ederler ve bunlar sadık insanlardır. Haşr 8 Allah hicret edenlere, bu yolda ölenlere ve öldürülenlere elbette güzel bir rızık verecektir. Rızık verenlerin en hayırlısı yalnız Allah’tır. Hacc 58

Allah, Mekke’den Medine’ye göç eden müminleri yalnız bırakmayacağını, onların ahrette de güzel bir yerleri olacağını söyleyerek, bu insanlara güç ve kuvvet vermiştir. (Bkz. Tevbe 100)

Peygamberin Medine’ye gelişi Mekke’den göç eden Müslümanlar tarafından büyük bir sevinçle karşıladı. Medine’de bayram havası vardı.

Peygamberimizin işi Medine’de kolay değildi.  Hicret, Mekke’den Medine’ye kaçış gibi görünse de aslında öyle değildi. Zulümden, zulümü yok etmek için yapılan bir manereydi. Kötülükten kaçarak, kötülüğü yıkma savaşına hazırlıktı. Başarının zor elde edilişinin en büyük göstergesiydi. Allah’ın yarattığı kanunların hayata geçirilmesi için insanın emek ve gayret göstermesinin timsaliydi. Ve islam tarihinde bir dönemin bitişi, başka ve yeni bir dönemin başlangıcıydı.

Çünkü burada islama sıcak bakan insanlar vardı ama, müşrik, hiristiyan ve Yahudiler de vardı. Hiristiyan ve Yahudiler de müşrikler kadar İslama düşmandılar. Bir de Mekke’den göç edilmişti ama, bu Mekkeli müşrikleri tatmin etmemişti. Güçlenip bir gün Kabe’ye geri geleceklerini biliyorlardı.

İşte asıl mücadele şimdi başlıyordu. Daha yapılacak çok iş vardı. Allah’ın adı, görünen ve görünmeyen şirkten temizlenmeliydi. İslam galip gelmeliydi. Ama alınan yol da inkar edilemeyecek bir şekilde gelişme göstermiş, artık bir şehrin kucağında daha güvenli, ama fakirlik içinde bir hayat sürdürüyorlardı. Hemen her şey olabilecek bir durum vardı.

Maide suresinin 82. Ayetinde müşriklerle Yahudilerin, inananlara en büyük düşman olduğu açıkca bildiriliyordu. Peygamberimiz, bunu biliyor, ona göre tedbirler alıyordu.

Yahudiler,Medine’nin ticari hayatını ele geçirmişlerdi. Bunlar, nankördüler (bakara 47), katıydılar (Bakara 72), inatcı (bakara 60) vefasız (bakara 83) ve haindiler. (Maide 13)

Bütün bunların yanında bir de münafıklar vardı Medine’de, inanmış görünüp inkara devam edenler, en tehlikelisi de bunlardı. Ötekiler açık bilenenlerdi, ama bunlar gizli bilinmeyenlerdi.

Medine’de Peygamberimiz Müslümanlar için önemli tedbirler aldı. Mekke’den gelenleri Medineli Müslümanlar evlerine aldılar ve onların geçimlerini üstlendiler. Bu Müslümanlar arasında bir kardeşlik anlaşmasıydı. Huzur ve sosyal barış sağlandıktan sonra Peygamberimiz Medine’de Müslüman olmayan unsurları da içine alan bir şehir devleti kurdu. Anayasası Peygamberimiz tarafından hazırlanan bu şehir devleti, kısa zamanda çevredeki kabileleri de içine alacak şekilde genişleyecekti.

Medine, Müslümanlar için güvenli bir şehir haline gelmişti.

Bir yandan da Kuran ayetleri gelmeye devam ediyor, önceden gelenlerin bilmeyenlere ve yeni nesle öğretilmesi gerekiyordu. Devletin işlerinin yürütülmesi, eğitim öğretim yapılması, topluca ibadet edilmesi için bir yer gerekliydi. Bu amaçla Mescidi Nebevi kısa sürede, 7 ayda, yapılıp bitirildi.

Medine’de her gün yeni gelişmeler oluyor, inananların sayısı artıyor, müminler huzur içindeydiler ama, bundan hoşlanmayanlar da vardı. Müslümanlığın gelişmesinden korkmaya başlayan müşrikler ve Yahudiler Mekkeli müşrüklerle gelişmeler hakkında bilgi alışverişinde buluyorlardı.

Peygamberimiz tabiî ki olanı biteni biliyordu. Artık inanmayanların saldırılarına karşı koyacak güçte idiler. Allah da savaş izni vermişti.

Sizinle savaşanlara siz de Allah yolunda savaşın. Fakat haksız yere saldırmayın. Çünkü Allah, haksız yere saldıranları sevmez. (Ali İmran 13)

Peygamberimiz. Ebu Sufya’nın Şamdan Mekke’ye giden kervanının ele geçirilmesini istemişti. Ancak, Ebu Sufyan, aldığı haber sonucu kervanını kurtarıp Mekke’ye ulaştırdı. Bu kervan yolu, Şam ile Mekke arasında yer alan Medine’deki Müslümanlar yüzünde artık güvenli değildi. Müslümanlar daha güçlenmeden hazırladığı bin kişilik ordu ile Medine üzerine yürüdü. Peygamberimiz, bunu haber alınca gerekli görüşmeleri yaparak savaş kararı aldı ve ilk savaş Bedirde yapıldı. Müşrikler büyük bir bozguna uğradılar.

Bir çok ganimat ele geçirildi. Bir çok esir alındı. Esirler para ve mal karşılığı serbest bırakıldı, malı ve parası olmayanlar da, Müslümanlara okuma yazma öğreterek serbest kaldılar.

Ganimetler Enfal suresi 41. Ayetine göre beşte biri Allah’a, Elçisine ve akrabalığı bulunanlara, yetimlere, yoksullara ve yolculara dağıtılarak gereği yerine getirildi.

İslam Dini, bir sistem diniydi. Sistem, indirilen ayetlerle tamamlanıyordu. Nefsin temizliği için oruç, malın temizliği için zekat bu sıralarda emredilerek hayatın içindeki yerini alıyordu.

Bedir savaşından sonra yeni İslam devleti hem Medine’ye ,hem de çevresine daha bir hakim olmuştu. Bu savaştan sonra İslam düşmanları teker teker etkisizleştirilyor, bazıları da kalabalık halinde uzaklara gönderiliyordu.

Bedir savaşı ile Mekkeli müşrüklerin ticaret yolu güvenliği ortadan kalkmıştı. Bedirdeki yenilgiyi unutmayan Müşrikler, Yahudilerin de kışkırtmaları ile savaş hazırlığına başladılar. Az sayıdaki müminler, sayıca çok olan müşriklerle Uhud savaşı yapıldı. Bir çok ibretlerle dolu olan bu savaş, sonunda Müslümanların zaferi ile sonuçlandı. Müşrikler, Peygamberimizin yönettiği bu savaştan Mekke’ye hezimet içinde döndüler.

Bu yıllarda Peygamberimiz bir yandan müşriklere karşı savaş veriyor, bir yandan da toplum nizamını kurmak, Kuran’ı hayata geçirmek için çaba sarfediyordu. İnsanlara zarar veren bir çok alışkanlıklar vardı, bunlar birbir yok edilmeliydi. Bu dönemde içki, kumar, falcılık Allah tarafından kötü şeyler olduğu belirtilerek yasaklandı.

Ey iman edenler! Uyuşturucu/şarap, kumar, tapılmak için dikilen taşlar, fal okları şeytan işi birer pisliktir; bunlardan uzak durun ki kurtuluşa eresiniz.Maide 90

Kuran, Peygamberimizin peygamberlik özelliklerini bize anlatıyor. Ama hiçbir ayette fiziki yapısı ile ilgili tek bir bilgi yoktur. İnsanlar bu gün var, yarın yokturlar, ama eserleri dünya durdukça durur. Bu günün insanı Peygamberimizi Kuran’a uygun yaşaması ve O’nun islamı yaymak için gösterdiği olağan üstü emek ve çabası ile tanımalı bilmelidir. Yoksa sakal bırakmıştır, başına o sarık sarmıştır, gömleği böyledir, şunu giymiştir, bunu giymemiştir, yediği budur, bunu içmiştir gibi kul Hz. Muhammet yönleri ile değil.

Peygamberimiz, büyük bir ahlak sahibiydi. Kuran bunu açıkça belirtir.

Sen büyük bir ahlak üzerindesin. Kalem 3

Allah’ın, O’nun hakkında gönderdiği bu ayete insanlığın ekleyeceği hiç bir şey olamaz. O, ahlakı en güzel insandır. Bu açık ve nettir.

Allah, O’nun gelmiş ve gelecek günahlarını bağışlamıştır.

Allah, böylece senin gelmiş ve gelecek günahlarını bağışlar. Sana olan nimetini tamamlar, seni doğru yola eriştirir. Feth 2

Peygamberimiz, son peygamberdi ve doğru yol üzerindeydi.

Elbette sen gönderilmiş elçilerdensin, dosdoğru bir yol üzerindesin. Yasin 3-4

O, şerefliydi, hakka 40, şanı yüceydi. İnşirah 4

Herkes gibi O da ölecekti.

Sen de öleceksin, onlar da ölecek. Zümer 30

Kuran’da Peygamberimizin adı Muhammed’di.

Muhammed, sadece bir resüldür. Ali İmran 144

Kuranın 47. Suresinin adı Muhammed’dir.

Dinin sahibi Allah, insanlara tebliğ eden de Allah’ın kulu ve elçisi Muhammed’dir.

De ki: “Ey insanlar! Ben sizin tümünüze Allah’ın resulüyüm! Göklerin ve yerin mülkü o Allah’ındır! İlah yoktur O’ndan başka! O diriltir, O öldürür. O halde Allah’a ve resulüne iman edin; Allah’a ve onun sözlerine inanan o ümmî peygambere iman edip uyun ki, doğruya ve güzele ulaşabilesiniz.” Araf 158

Dinimizi Allah’tan alıp bize ulaştıran Peygamberimizi Hazreti Muhammed’i her Müslümanım diyen insanın tanıması bilmesi gerek. Bu tanıma öyle kulaktan dolma değil, Allah’ın bize tanıttığı tanıma olmalıdır. Çünkü, kimileri O’nu seviyorum diye hakkında güya sevgisinin ifadesi olarak yalanlar uydurmuş, kimileri de bu yalanları görerek Peygamber bu muymuş (!) diyerek burun kıvırmıştır.

Peygamberimiz Hazreti Muhammed’i O’na layık olduğu bir şekilde tanıyıp sevmemiz lazımdır. Ve O’na iman etmemiz Allah emridir. Peygamberimiz Hazreti Muhammed’i sevmeyen, O’na iman etmeyen mümin olamaz.

Allah’ımız, yeri ve zamanı geldikçe Peygamberimiz hakkında bize bilgiler vermiştir. O’nun kim olduğunu ve görevinin ne olduğunu açık bir şekilde bizlere bildirmiştir. Bu bilgi, Kuran’da çok açık olarak verilmiştir. Kuran, yani Allah’ın kitabı Peygamberimiz Hazreti Muhammet hakkında neler diyor, O, neler yapmıştır, nasıl mücadele etmiştir, nasıl davranmıştır, ahlakı nasıldır, nasıl sıkılmış, nasıl sabır göstermiştir, nasıl savaşmış, nasıl evlenmiş, nasıl vahyi almış, geleceğe ışık tutacak şekilde tek tek anlatılmıştır.

Yahudilerin Mekkelileri kışkırtmaları sonucu hazırlanan güçlü bir ordu ile Medine üzerine yürüdüler. Peygamberimiz yaptığı istişare sonucunda Medine etrafına çevrilen hendekle düşmanı karşıladılar ve yirmi gün süren savaşta yenilerek defolup gittiler.

Hendek savaşından sonra Medine devleti kendini kanıtlamış, artık etrafındaki Yahudi ve müşrik kabilelere karşı korku salmıştı.

Zaman geçiyordu, ama her geçen gün de Müslüman devleti güçleniyordu. Mekkeli müşrikler büyük ölçüde Müslümanlara karşı bir zafer kazanma umutlarını iyice yitirmişlerdi. Çevredeki kabileler de bunu biliyor, Müslümanlığı kabul ediyorlardı. Müslümanlar, kendilerine daha bir güvenli bir hale gelmişlerdi.

Mekke’den ayrılalı 6 yıl olmuştu Peygamberimiz. Artık kabeyi ziyarate gitmeye karar vermişti. İki kişi ile geldiği o yolu 6 yıl sonra 1400 Müslümanla dönüyordu. Amaç umre yapmaktı. Umre yapılamamıştı bu yıl ama gelecek yılın garantisi alınmıştı. Güzel bir antlaşma ile dönüldü.

Medine, Hayber ile Mekke arasındaydı. Hayberde İslam düşmanları Yahudiler vardı. Barış antlaşması ile Mekke ile şimdilik bir sorun yoktu. Hayber, bundan yararlanılarak ele geçirilmeliydi ve öyle de oldu. Bir çok ganimet alındı. Çünkü, Hayber Yahudileri zengindiler.

İslam, herkese gönderilen evrensel bir dindi. Allah, Elçisi Muhammed’e şöyle sesleniyordu:

“Ey paygamber, sana Rabbin tarafından gönderileni herkese bildir, ulaştır. Böyle yapmazsan, peygamberlik görevini yapmamış olursun. Allah, seni insanlardan korur. Maide 67

Bu dönemde Rumlara, İranlılara, Bizansa, Mısıra, Yemene ve Habeşistan’a mektuplar yazarak dinin Arap milletine inmediğini bütün dünyaya gösterdi.

Mekkeliler, Müslüman Huzaalılara gece saldırı yaparak antlaşmayı bozdular. Bunun üzerine Peygamberimiz ordusunu hazırlayarak Mekkeye yürüdü. Hiçbir dirençle karşılaşmadan Mekkeye girildi ve 360 put yerle bir edildi. Bununla da yetinilmedi, Mekke çevresindeki kabileler bir bir tehlike olmaktan çıkarıldı.

Peygamberimiz haccetmek üzere büyük bir Müslüman topluluğu ile Mekkeye geldi. Bu Veda haccıydı aynı zamanda. Ve burada insanlara hitaben, ama aslında bütün dünyaya bir konuşma yaptı.

Allah’ın son Elçisi, çok zor şartlarda ve başarılı bir mücadele verdi. Allah’ın da dediği gibi “Her canlı ölümü tadacaktır.” (Ali İmran 185) Veda Haccı dönüşü hastalandı. Başağrısı ile başlayan hastalık giderek şiddetleniyordu. Kısa bir süre sonra Medine’de “Lailaheillallah “ diyerek ruhunu teslim etti.

Kuran, peygamberimizin hayatını özet olarak böyle tanıtmaktadır.

Yaşadığı dönemin insanları da peygamberimiz için bakınız ne diyorlardı.

“Ne biçim resuldür bu; yemek  yiyor, sokaklarda yürüyor. Üzerine bir melek indirilmeli, beraberinde özel bir uyarıcı olmalı değil miydi?” Furkan Suresi 7.ayet

Ama günümüz insanı, paygamberimizi yüceltmek için, ölçüyü kaçırmışlar, O’nu yüceltelim derken saçmalamışlar, Peygamberimizi küçük düşürmek için ne gerekiyorsa yapmışlardır.

Bakınız peygamberimiz neleri bilirmiş ve nasılmış:

Geleceği bilendir.

Oysa Allah, geleceği benden başka kimse bilmez diyor.

De ki: Ben size, Allah’ın hazineleri benim yanımdadır, demiyorum. Ben gaybı da bilmem. Size, ben bir meleğim de demiyorum. Ben, sadece bana vahyolunana uyarım. De ki: Kör ile gören hiç bir olur mu? Hiç düşünmez misiniz? Enam 50

Ahirette; sana, bana, komşuya şefaat edecek olandır.

Oysa Allah, şefaat benimdir, diyor.

De ki: Bütün şefaat Allah’ındır. Göklerin ve yerin hükümranlığı O’nundur. Sonra O’na döndürüleceksiniz. Zümer 44

Sünneti dinin kaynağıdır diyorlar.

Oysa Allah dinde hüküm koymak bana aittir diyor.

Hüküm, sadece Allah’a aittir. Yusuf 40

Teri mis gibi kokar, başının üstünde bulutlar sürekli gölge yapar, melekler sünnet etmişler, beşiğini melekler sallamışlar küçükken, beşikte konuşmuş, hem önünden hem arkasından görürmüş, sidiği güzel kokarmış, taşa basınca ayağının izi taşta kalırmış, Allah alemleri onun için yaratmış, adem peygamber namaz kılarken okunan ezanda peygamberimizin adı geçiyormuş, şeytanlar gökten bilgi çalarlarmış, peygamberimiz doğunca çalamaz hale gelmişler, Allah kendisini ortak etmiş, Muhammet adını Allah koymuş, ana rahmine düştüğü günü bile hesaplamışlar, Regaip kandili olarak kutlanmalıymış ve daha bir yığın insan üstü özelliklerin hepsi Allah’ın Elçisine verilmiştir.

Bu kadar olağan üstü özellikleri üstünde barındıran biri, insan olabilir mi? Onun bir melek olması gerekmez mi? Zaten, atlara bindirip gökyüzünde gezdirip Allah ile pazarlık bile yaptırmadılar mı Miraç gecesinde.

Oysa Allah ne diyor onun için açık ve net olarak? Diyor ki:

O, sadece bir insandır.

De ki: Ben sizin gibi sadece bir insanım. Fussilet 6

O’nun sözleri ve davranışları dinin kaynağıdır. Oysa Allah diyor ki:.

Muhammet, sadece bir resüldür. Ali İmran 144

 O dinin sahibidir diyorlar.

Oysa Allah diyor ki, O, dinin tebliğcisidir. Peygamberin üzerine düşen ancak tebliğdir. (Maide-99)

Öyle ise sadece bir insan, sadece bir elçi ise, ki Allah açıkca öyle diyor, nasıl oluyor da, sidiği mis gibi kokuyor, nasıl oluyor da elini yemeğe dokundurunca yemek elli kişiye yeterli hale geliyor, nasıl oluyor da parmağı ile ayı yörüngesinden çıkarıp sağa sola götürüyor?

Peygamberimizi, öyle insanüstü hale getirmişler ki, onun giydiğini giyiyorlar, onun sakalını taklit ediyorlar, onun oturduğu gibi oturuyorlar, onun dişini fırçaladığı gibi dişlerini fırçalıyorlar. Bunu yapanlar, onun gibi çalışmıyorlar, onun gibi hoş görü sahibi, onun gibi güzel ahlak sahibi değiller. Onun gibi malını etrafa dağıtmıyorlar, onun gibi insanları sevmiyorlar, onun gibi ibadet etmiyorlar, onun gibi helalinden kazanmıyorlar.

Onun sadece bir insan ve bir elçi olduğunu unutuyorlar, O’nu Allah’ın ve Kuran’ın önüne geçirmeye gayret gösteriyorlar.

Camilere gidiniz, özellikle Cuma günleri, imamlar iki tane ayet okuyorlarsa, beş tane sünnet diye Peygamber sözü söylüyorlar. Bu söylediklerinin çokları da Kuran’a aykırı, tamamen ters.

Bakınız Allah diyor ki:

O, Alemlerin Rabbi tarafından indirilmedir.

Eğer bazı sözleri bize karşı uydurmuş olsaydı

Biz O’nu kuvvetle yakalar

O’nun şah damarını koparırdık. Hakka 43-46

Yani, indirilen Kuran’ı insanlara ayetlerini değiştirerek söylerse Peygamberimiz, Allah O’nu yakalayacagını ve şah damarını koparacağını söylemektedir. Böyle bir peygamber, Kuran dışında bir hayat yaşar mı? Kuran’a uymayan bir söz söyler mi?

Soruyu tekrar sormak istiyorum, bu tehdidi alan bir bir peygamber, Kuran dışında bir hayat yaşar mı?

Kesinlikle hayır.

Peki soruyu şöyle sorayım Allah’ın bu tehdini alan bir peygamber, Kuran’a uygun olmayan tek bir söz söyler mi, tek davranışta bulunur mu, Kuran’a uygun olmayan gördüğü şeyler karşısında susar geçer mi?

Lütfen soruyu yeniden okuyunuz ve cevap veriniz..

Kesinlikle Hayır.

Bir de Yusus suresi 40. Ayetinde kesin olarak Hüküm Allah’ındır ayeti orta yerde dururken..

O zaman şimdi peygamber sözü diye söylenen birkaç örnek vereyim.

Hadis: “Hazreti Peygamber çocuğa doğumunun yedinci gününde isim konmasını, çocuğun yıkanarak pisliklerden temizlenmesini ve kurban kesilmesini emir buyurdu.”

Tirmizi- Edeb 63/2834, Ebu Davud 2837

Hadis: “ümmetimin fakirleri zenginlerden beş yüz sene evvel cennete girecektir.” Hayret edilecek şey değil mi? Peki insan zengin ve iman sahibi ise ne olacak, fakirleri bekleyecek o zaman?

Tirmizi, İbn-i Mace

Hadis: “Peygamber’e deve eti yemekten soruldu, Peygamber ‘Onu yediyseniz hemen abdest alın’ dedi.”

Ebu Davud 1/185

Kuran’da deve etinin abdesti bozduğu geçmez.

Hadis: “Cennette bir ağaç vardır ki binekli onun gölgesinde yüz yıl gider.”

İbn-i Mace Züht 39, Müslim Cennet 6, Tirmizi Cennet 19

Hadis: “Cehennemde kafirin azı dişi Uhud dağı kadar, derisinin kalınlığı da üç günlük mesafe kadardır.”

Sahihi Müslim

Hadis: “Cehennem ehli ateşte o kadar büyüyecek ki kulak memesi ile boynu arası yediyüz yıllık mesafe kadar olacaktır.”

Hanbel – Müsned

Kuran’da olmayan bu ve benzer şeyleri, ki bunların sayısını saymakla bitmez, Peygamber söyler mi? Kuran, Cennet ve Cehennem hakkında gerekli bilgiyi vermiştir.

Bilinmelidir ki, 4 halifenin her biri ayrı ayrı hadis adı altında peygamberin sözlerini tesbit ettirip imha etmişlerdir. Peygamberimizin sözleri Emevi devleti zamanında toplanmaya ve peygamberimizin vefatından ikiyüz yıl kadar sonra yazılmaya başlanılmıştır.

Peygamberimizi övmekte öyle ileri gitmişler ki, bazı hadisler Kuran ayetlerinin hükmünü ortadan kaldırır demişlerdir.

Oysa Hicr suresi 9. Ayetinde Yüce Allah, Kuran’ı ben indirdim,ben koruyacağım,diyor. Nasıl oluyor da Peygamberin sözleri kuran hükmünü ortadan kaldırıyor, böyle şey olur mu? Bu kapıyı açarsanız Kuran’ın hükümleri ortadan kalkar, Kuran da ortadan kalkar. Kuran’da bu konuda Allah ne diyor?

Böyle iken ayetlerimiz birer açık delil olarak karşılarında okunduğu zaman Bize kavuşmayı arzu etmeyenler: «Bundan başka bir Kur’an getir veya bunu değiştir!» dediler. De ki: «Onu kendiliğimden değiştirmem benim için olacak şey değildir! Ben ancak bana vahyolunana uyarım. Rabbime isyan edersem şüphesiz büyük bir günün azabından korkarım.» Yunus 10

Bunlar peygamberi sevmek değil, sevmemektir. Öveyim, yücelteyim derken sınırı çok aşmışlardır. Sakalını toplamışlar, her camiye bir sakal vererek millete göstermişlerdir. O sakala dualar etmekdedirler. Günümüzde bu uygulama bütün hızı ile devam etmektedir.

Kuran’ın bildirdiğine göre Allah, Elçisi Muhammed’i, ümmi, yani İncil ve Tevrat bilgisinden yoksundu. (bkn.Cuma 2) ve aynı ayette O’nun bir eğitimci olduğu belirtilmektedir.

Peygamber, yaşadığı toplumda örnek (Ahzap 21), üstün bir ahlak anlayışına sahip (Kalem 4), Allah tarafından doğru yola iletilmiş (Duha 7), hata da yapabilen (Ahzap 37. Abese 1,) aynı zamanda halklara rahmet olarak gönderilmiş (Enbiya 107) Allah’tan vahiy alan bir kul (Kehf 1), aldığı vahyi tebliğ eden bir elçi ve son nebi idi (Ahzap 40).

Allah’ın Elçisi, insanlara daima yumuşak davranıyordu.

Allah`ın sana bir bağışı olarak onlara yumuşak davrandın. Kaba ve katı yürekli olsaydın çevrenden dağılır giderlerdi… Ali İmran 159

Bütün bu nitelikler,Allah’ın Elçisi Muhammed’i sorumluluk alabilen (Müzemmil 5) bir insan yapıyordu.

Bu dine mensup olan inananların O’nu sevmesi Allah’ın emridir. O’nu sevmeyi ve O’na itaat etmeyi Allah emretmiştir. Ve bunu bir çok ayetinde bildirmiştir.

De ki; Allah’a ve Peygamberlere itaat edin. Ali İmran 32

Allah’a itaat edin, resule de itaat edin. Eğer yüz çevirirseniz resulümüze düşen,apaçık bir tebliğden başkası değildir. Tegabbün 12

“Ey iman edenler! Allah’a itaat edin, peygambere itaat edin ki amellerinizi boşa çıkarmış olmayın. Muhammed 33

Peygamberimiz, kendisine Kuran verileceğini bilmiyordu.

Sen, bu kitabın sana verileceğini ummuyordun. Ancak o, Rabbinden bir rahmet olarak sana verildi. Öyle ise kâfirlere sakın arka çıkma. Kasas 86

O, herkesin sandığı gibi mutlu keyifli bir hayat yaşamamıştır. Sıkıntılar da yaşamıştır. Bakara 214

Allah, Elçisine bir çok nimetler vermiştir.

Yetimdi, barındıracak yer verdi.

Doğru yolu bilmiyordu, doğru yola iletti.

Yoksul idi zengin etti.

Yetimi ezme, isteyeni azarlama.. (Duha 6-10)

O, yüce bir ahlak sahibiydi. Bu özellikleri taşıdığı için kimseye kötülük etmemiş, kimsenin hakkını yememiş, kimseye baskı, zorlama yapmamış, Allah’tan aldıklarını insanlara tebliğ etmiştir.

Hazreti Ayşe’ye bir gün soruyorlar.

“Bize Peygamberimizin ahlakını anlatır mısınız?”

Diyor ki: “Siz Kuran okumaz mısınız? Peygamberin ahlakı Kuran’dır.

Allah’ın Elçisi Muhammed, sözleri ile, davranışları ile, hareketleri ile, duaları ile, ibadetleri ile asla Kuran dışına çıkmaz, çıkamaz. O, Kuran’ı yaşamıştır ve ömrünü Kuran’ı hayata geçirmek için harcamıştır.

Kuran’ı bize O vermiştir, onu almalıyız, onu anlamalıyız, onu öğrenmeliyiz ve onu yaşamalıyız. Kurtuluş bundadır. Dünyada ve ahirette mutlu olmak da bundan başkası değildir.

Allah’ın Elçisi Muhammed’i sevmek, ona iman etmek, onun gittiği yoldan gitmek, Kuran’ı hayata geçirmek için çaba göstermek, Kuran’ı öğrenmek ve başka bilmeyenlerin de öğrenmesi için elden geleni yapmak, bunun için baskı ve zorlama yapmadan insanlara Kuran’ı anlatmaktır.

Allah’ın Elçi’si Hazreti Muhammed’ e Allah “Rabbinden sana vahyedilene uy!”(Ahzap 2) diyor. Nedir Allah’dan vahyedilen, Kuran. Uyulması gereken Kuran ve peygamberin sünnetidir. Peygamberin sünnetine uymak her müslümanın görevidir. Ama bilinmelidir ki, Peygamber Kuran’a uymuştur. Yani O’nun sünneti Kuran’dır. Biz de inanan olarak Kuran’a uymalıyız.

Peygamberin görevlerini Kuran belirtmiştir. Bu görevlerin dışına O, asla çıkmamıştır. Nedir peygamberin görevleri?

Kuran’ı tebliğ etmektir. (Maide 99)

Öğüt vermektir. Yalnız burda bilinmesi gereken şey, öğüt Kuran ile verilecektir. Kendisiyle insanları uyarman, inananlara öğüt vermen için sana indirilen bir kitaptır. Artık bu hususta kalbinde bir şüphe olmasın. (Araf 2)O, herkes için bir öğüttür. (Tekvir 27)

.Müjdelemektir. Müjdeyi Peygamberimiz neyle verecektir, tabiki Kuran’la.”Ayrıca bu Kitab’ı da sana, her şey için bir açıklama, bir hidayet ve rahmet kaynağı ve müslümanlar için bir müjde olarak indirdik. Nahl 89)

Korkutmaktır. “Şehirlerin anası (olan Mekke’de) ve onun çevresinde bulunanları uyarman ve asla şüphe olmayan toplanma günüyle onları korkutman için, sana böyle Arapça bir Kur’an vahyettik. (İnsanların) bir bölümü cennette, bir bölümü de çılgın alevli cehennemdedir. (Şura 7)Korkutma, Kuran’la olacaktır. Kuran dışı bir korkutma yaparsa, bu Allah’ın vahyettiğini insanlara tam tebliğ etmediğini gösterir ki, Peygamberimiz bundan uzaktır.

Uyarmaktır. Uyarı Kuran’la yapılacaktır. “Ondan önce de bir rahmet ve rehber olarak Musa’nın kitabı vardır. Bu (Kur’an) da, zulmedenleri uyarmak ve iyilik yapanlara müjde olmak üzere Arap lisanıyla indirilmiş, doğrulayıcı bir kitaptır. (Ahkaf 12)

Cihat yapmaktır. Yani adam öldürmek değil cihat. Karşı tarafın gücüne karşı giüç kullanmadır. Bu da yine Kuranla olacaktır. “Müminler ancak, Allah’a ve O’nun elçisine iman edenler, sonra da şüpheye düşmeyen ve malları ve canları ile Allah yolunda cihad eden kimseledir. İşte bunlar sadıkların ta kendisidir. (Hucurat 15)Cihad, bomba ile, silahla değil, şan, şöhret ve desinler diye değil, Allah yolunda yapılacaktır. Allah’ın istediği şekilde yapılmalıdır.

Peygamberimizi ölye övüyorlar ki, aklın alacağı iş değil bu. Enbiya suresinin 107. ayetinde “Biz seni alemlere rahmet olarak gönderdik.” diyor Allah. Çeviriler böyle yapılmış. Oysa insan Hz. Muhammed’in alemlere rahmet olarak gönderilmesi Kuran’ın özüne aykırıdır. Burda denilmek istenen Peygamberin getirdiği alemlere rahmet olarak gönderilmiş olmasıdır.O’nun getirdiği nedir, tabii ki bu Kuran’dır. Alemlere rahmet olarak gönderilen şey, Peygamberimiz değil, peygamberimizin getirdiğidir, Kuran’dır.

Kuran’ı anlayarak, düşünerek okumak, onu okumanın en güzelidir. Kuran’ın adını duyan insanların içinde ne olduğunu bilmeyen milyonlar var günümüzde. Ve bu insanlar Müslüman olmakla da övünmektedirler. İnsanlarımız dinini , Kuran’ını ve ne acıdır ki Peygamberini bilmemektedir. Artık buna son verilmelidir. Hiç vakit geçirmeden, ilkokul 1. sınıftan başlayarak Kuran dersinin okullara konması gerekmektedir.

Hükümet, Milli Eğitim Bakanı, Diyanet İşleri Başkanlığı, bu konuyu ele almalı ve herkes dinini kaynağından Kuran’dan öğrenmelidir. Bundan sorumlusunuz.

Allah diyor ki: ALLAH’A VE RESÜLÜNE İMAN EDİN. Hadid 7

SAYGILARIMLA…

 Necmi AKGÜL

Paylaşın:
Leave a comment

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir